Vroeg

Oh zó is dat dus om vroeg op te staan. Echt vroeg bedoel ik dan, bouwvakkersvroeg. Om zeven 's ochtends zit ik op de fiets naar mijn tijdelijke kantoor op de sjieke Herengracht. En ik ben echt niet de enige, een derde van Amsterdam blijkt al gedoucht en wel op pad te zijn op dit onmenselijke uur.

Omdat vandaag drie bouwvakkers de ramen in ons appartement opnieuw gaan plaatsen, is het vroeg opstaan geblazen. Om kwart voor zeven bellen ze aan. De mannen stellen zich netjes voor, hebben namen als Henk, Tom en Tjeerd die ik vrijwel meteen weer vergeet, en willen graag koffie.

En al snel moet ik mijn verwerpelijke vooroordelen over bouwvakkers bijstellen. Deze heren gaan niet eerst uitgebreid ons toilet bevuilen of een sjekkie draaien. Nee, ze maken beleefd conversatie over het weer en een verjaarsvisitie, en ze rollen plastic lopers uit op onze kwetsbare houten vloer. Zodat die niet vies wordt als ze er met hun werkschoenen op gaan staan.

Mijn respect groeit met de minuut. Helemaal als ik hoor dat Henk of Tom of Tjeerd vanochtend niet om kwart over zes, maar om kwart over vijf naast zijn bed stond. En dat elke dag van de week, om voor de file uit vanuit Apeldoorn in Amsterdam te zijn. Ik begin me toch wel een beetje te schamen over mijn aanstelleritus. (Zéven uur komen ze al? Wat is dat voor onchristelijk uur? En waar moet ik dan heen, als de ramen eruit zijn? Dat is hartstikke koud! Stel dat het sneeuwt! Zeker om 7 uur op mijn kantoor gaan zitten? Moet dat nou, mopper de mopper).

Bovendien blijkt het om zeven uur op de fiets heel mooi te zijn in Amsterdam. De zon komt langzaam op, ik zie schitterende wolkenluchten en samen met andere slaperige fietsers bij het stoplicht staan schept een band. Misschien niet zo'n band als 's nachts na een optreden bij een benzinepomp andere artiesten tegenkomen, die ook graag die laatste opgewarmde magnetron-kroket hadden gewild, maar goed. Zo heeft ieder vak weer zijn charme.