Hoera! Kredietcrisis!

Ik geniet nu al weken van die kredietcrisis. Niet alleen omdat ik geheel aandeel-loos door het leven ga. Maar ook door wat Sarkozy zei in een toespraak: 'Le marché libre, c'est fini'.

Hoezo crisis? Ik voel me allerminst in een crisis. Ik heb een huis met een warm bed, ik eet elke avond lekker, heb lieve mensen om me heen, verdien mijn geld en doe wat ik het liefste doe: theater maken en optreden! Het lukt de kranten en televisieuitzendingen maar niet om mij in crisis stemming te brengen.

Sterker nog, ik voel me opgetogen nu de financiële wereld op zijn kop staat. Eindelijk komt er een kentering in de zelfverrijking van bankdirecteuren en beursbonzen. Eindelijk gaat de politiek vrraagtekens zetten bij marktwerking op alle terreinen in de samenleving: de zorg, de kunsten. Het is tijd dat we uit een ander vaatje gaan tappen. En daar zorgt de geschiedenis toch altijd weer zelf voor, fijn is dat. Wij als aandeel-lozen zien het met een onderdrukt gegrinnik aan.

Het kapitalisme is zover doorgeslagen dat thuiszorgmedewerkers met één oog op de klok de steunkousen van mevrouw Roosendaal moeten ophijsen. Want er wachten nog twaalf 'cliënten' die allemaal 5 minuten krijgen. Geen tijd dus voor een praatje over de overleden poes.

Ook in het theater levert de nadruk op 'ondernemerschap in de kunsten' weinig goeds op. Theaterdirecteuren dragen beginnende makers op hun eigen publiek mee te nemen als ze willen optreden. Ze boeken daarentegen wel zouteloze voorstellingen met een 'gimmick', die voor volle zalen zorgen. Ik doel hier op de zich cabaretier noemende ambtenaar van de burgerlijke stand, die mensen trouwt in het theater. Een tenenkrommend slechte show met dito grappen, maar het verkoopt! Want alle familieleden van de bruid en bruidegom zitten in de zaal.

Ik voel me rijk. Rijker dan ooit. Weg met die individualistische 'pakken wat je pakken kan'-mentaliteit, op naar meer loyaliteit voor de zwakkeren in de samenleving. Op naar theater waar de artistieke kwaliteit en noodzaak van een voorstelling de belangrijkste criteria zijn voor ondersteuning. En op naar meer aandacht voor de negatieve effecten van economische groei.

Ik vind dat de heren van Fortis, die ondanks de crisis toch hun bonussen hebben binnengehengeld, maar eens vrijwilligerswerk in de bejaardenzorg moeten gaan doen. Onbetaald, ja. Met als bonus: breed lachende oudjes.