VIP

Voor mijn huis staat een tent. Een VIP tent. Met uitzicht op het water. Mijn water. Voor VIPS van de I-Share cup. Met zijn allen gaan ze straks met hun VIP-glazen in de hand kijken naar catamarans die heel, heel langzaam over het IJ dobberen. Wind is er namelijk niet, deze dagen. Geen zuchtje, geen vlaagje. De bomen staan stokstijf in het gelid en maken zich op voor een stormachtige herfst. In deze stilte voor de storm is dus een catamaran-race georganiseerd. Na allerlei wereldsteden doet deze ** cup Amsterdam aan, vlak voor ons huis.

Het woord I-Share wil ik trouwens niet te vaak noemen, want als ik uit het raam kijk word ik er mee doodgegooid. Op de grote zwarte catamaranzeilen staat het, op de VIP-tent staat het, op tentoonstellingsborden met wervende foto's staat het. Het ontbreekt er nog maar aan dat ze de omwonenden gaan vragen met T-shirts rond te lopen met het bedrijfslogo erop.

Wat het is **? Geen idee. Het lijkt me iets IT-achtigs, van voor de tijd dat de zakenbanken als dominostenen omdonderden. Iets wat je zogenaamd deelt met zijn allen, terwijl 1 topman er heel veel geld mee verdient.

Gelukkig kregen wij als bewoners wel een brief thuis, met excuses voor de overlast. Wat we ervoor terugkrijgen is natuurlijk een prachtig uitzicht vanuit ons appartement, op dobberende **bootjes. Wie zou eigenlijk het geld in zijn zak steken voor het verhuren van het grasveld hiertegenover? Het grasveld waar de buurvrouw altijd met haar hondje Cookie gaat lopen?

Misschien kan ik haar vragen of het dier per ongeluk een grote, dikke drol kan draaien op de VIP vlonders. Met een vlaggetje erin: excuses voor de overlast!