Honderd

Gisteren was ik op de verjaardag van een honderdjarige. Tante Greta. De Haagse tante van mijn vriend. Dit wilde ik aanschouwen, want wanneer ontmoet je nu iemand die al honderd jaar leeft?
Tante Greta heeft twee oorlogen meegemaakt. Ze heeft de eerste auto gezien, de eerste televisie, de eerste man op de maan. En toen ik haar vroeg of ze nu ook een mobiele telefoon heeft, zei ze: "Nee hoor. Maar ik stuur soms wel een Emailtje." En ongelofelijk hoe stralend ze erbij zat. Met glimmende appelwangen. Naast haar oudere zus, die volgende week honderdvier (!!) wordt en de weg al een beetje kwijt is.

Het geheim van een honderdjarige? Nou, in luxe had ze niet geleefd, vertelde tante Greta. Eerder in pure armoede. Met een man die in de oorlog overleed in een werkkamp in Duitsland. Tante Greta was toen veertig, en bleef achter met twee jonge kinderen. Om de kost te verdienen ging ze overdag schoonmaken bij mensen thuis, en 's avonds kaartjes controleren in het theater.

Het was warm in het verzorgingshuis. Er waren familieleden die rondgingen met soep, broodjes kroket en broodjes Haagse fricandeau, er was een grote taart met '100' erop. En tante Greta werd geïnterviewd door de krant, maar de journaliste wilde vooral veel van haar honderddrie-jarige zuster weten. Door haar zoon werd ze in het nieuw gestoken, in het zachtroze.

Cadeautjes hoefde ze niet, want "die kreeg ze toch niet meer op". Toch ontving ze zoveel bloemen, chocolaatjes en envelopjes met geld dat ze "Van Gend en Loos straks moest bellen." Dat geld was overigens bedoeld voor een leuk reisje, daar verheugde tante zich al op. Enige domper op het feest was dat de burgemeester het liet afweten, want die had het te druk. Het schijnt dat er tegenwoordig in Den Haag haast wekelijks wel iemand honderd jaar wordt.