On Broadway

Finally I made it: I'm on Broadway! Althans, aan die straat staat mijn hotel. En daar droom ik weg boven de Backstage, een weekblad waar alle audities in staan voor de grote Broadway-shows.

Gevraagd: Een Anne Frank. Een Eliza Doolittle. Een chorusgirl tussen 20 en 30 jaar met British accent. Mee te nemen naar de auditie: een deel van een nummer waar al je vocale kwaliteiten in uitkomen, een aantal foto's en je cv. Graag aan elkaar geniet. Locatie: het auditie-center on Broadway.

Aaargh. Alleen al het lezen van de advertenties doet mijn bloed sneller stromen. Niet dat ik ook maar enige kans zou maken in de Broadway-shows, in deze fantastische stad waar de concurrentie net zo 'breathtaking' is als het uitzicht vanaf de Brooklyn Bridge. Maar dromen mag toch wel? En kijken. Ik zag ' Gypsy', een geweldige musical met de onovertroffen ster Patti Lupone (die zoveel Tony-awards won als er bomen zijn in Central Park). En ik zag de off-Broadway musical The Adding Machine. Schitterend, een geheel nieuwe productie naar een toneelstuk van Edward Albee.

In magisch New York eet ik elke ochtend mijn ontbijtje op het terras van een Frans aandoende Bakery. Ik lig op het gras in Central Park, vergaap me aan de inwoners van werkelijk elke denkbare nationaliteit die hier voorbij paraderen. (Gisteren liet ik op New Yorkse wijze mijn nagels manicuren in een salon, door een Nepalese dame).

En ik ben geraakt door al die mensen die hier met theater bezig zijn. Dag en nacht. Letterlijk, omdat veel acteurs overdag een 'day job' hebben om hun acteer- of zangcarriere te kunnen betalen. Steun kunnen ze van mij in ieder geval verwachten, als publiek. Vanavond ga ik weer op pad. Naar Carnegie Hall, waar pianist Herbie Hancock de sterren van de hemel gaat spelen met onder meer repertoire van Jonie Mitchell.

Zou Herbie eigenlijk nog een zangeres nodig hebben vanavond?