Recensie

Jaarboek vrouwengeschiedenis 2007

Deze en Genen heeft tot nu toe drie recensies opgeleverd. Traumatische ervaringen zijn tot dusver uitgebleven. Alhoewel...

De eerste recensie was Curt Simons in het Parool, die de solo's van x3Kleinkunst kwam bekijken en het 'fijne kleinkunst' vond. De tweede recensie was van beeldend kunstenares Mieke Siemons, die mijn voorstelling zag in Parnassos in Utrecht. Op haar eigen website schrijft ze hoe herkenbaar het voor haar was. Ze raakte zelfs geïnspireerd om een eigen kunstproject te ontwikkelen over haar opa, die op transport naar de Birma-spoorlijn is overleden.

Haar geschiedenis
Een derde recensie kreeg ik onlangs in mijn mailbox. Anna C.M. Tijsseling is haar naam, en ze schrijft voor het Jaarboek voor Vrouwengeschiedenis 2007. Ze is lovend over mijn optreden tijdens de presentatie van de website haargeschiedenis.nl. Op de bijeenkomst voor een zaal vol migrantenvrouwen liet ik een klein deel uit mijn programma zien. Ook las ik, net zoals een aantal andere vrouwen, een paar fragmenten voor uit levensverhalen die op de website verzameld zijn.

Ze begint zo.

'Ademloos luistert het publiek naar de fragmenten uit de levensgeschiedenissen van Surinaamse, Marokkaanse en Indische migrantenvrouwen. De verhalen zijn grappig, ze ontroeren en leiden soms tot kippenvel. Het zijn unieke, persoonlijke verhalen, zoals de dagvoorzitter Lucy Kortram vertelt, die tegelijkertijd betekenisvol en herkenbaar zijn.'

Tot zover geen wolkje aan de lucht. Dan komt het:

'Met name het muzikale intermezzo van Esther Vernooth die zingend over haar Indische oma het publiek - mijzelf niet uitgezonderd - tot tranen toe ontroert. Vernooth verweeft zingend de emoties die gepaard gaan bij het (ver)zwijgen van het verleden, bij het in de schaduw staan.'

Wereldwonder
Nou is Anna C.M. Tijsseling sowieso taalkundig geen achtste wereldwonder, maar Esther Vernooth! Het lijkt er niet eens op!
Zou ze mij wel bedoelen?
Of loopt er een zielsverwant van me rond die ook zingt over haar Indische oma?
Help! Deze recensie staat niet in een krant, waar je morgen weer de vis in verpakt. Maar in een echt boek dat nog jarenlang van hand tot hand zal gaan....

Ik vind het toch jammer dat een vrouw die zich presenteert onder de naam Anna C.M. Tijsseling, met dubbel s, een naam die hier goed gespeld is, niet even de moeite neemt om mijn naam te checken.

Maar goed. Misschien was Anna C.M. Tijsseling tijdens mijn optreden zo verblind door emoties, dat ze haar eigen krabbels niet meer kon lezen in haar opschrijfboekje. Dat zou kunnen. Op naar de volgende recensie.

Met vriendelijke groet, Esther Vernooth.