Lars

Toen ik vanochtend wakker werd, zat er een jongetje in mijn kamer. Drie turven hoog, met bruin pluizig haar en een nieuwsgierige blik.

'Wie ben jij?', vraag ik.

'Lars'

'Je moet met mij oefenen. Van Jawi', zegt Lars.

Verdomd. Een tijdje terug was Jawi Bakker hier, poppenspeler. Ik vroeg hem mee te denken over mijn project 'Gegijzeld', omdat ik daar ook poppen een rol in wil laten spelen.

'Stop je hand maar in mijn hoofd', zegt Lars. Dat heeft nog nooit iemand tegen mij gezegd. Het voelt zacht.

'Het is niet moeilijk', zegt Lars.

Blijkbaar is het zo makkelijk dat het jongetje het zonder mij ook kan, praten en bewegen.

'Ja goed zo. En nu je linkerarm door mijn mouw, zo ja.' We hebben nu allebei één arm.

'Heb je cola?', vraagt hij, terwijl mijn hand in zijn hoofd beweegt.

'Nee, ik heb geen cola. Wel melk.'

'Buhhhh, melk' zegt Lars.

'We gaan naar buiten!,' roept hij. 'Cola kopen!'

'Maar het regent!', sputter ik nog tegen. Dan trekt hij me mee richting voordeur. Ik kan nog net mijn sleutels van tafel grissen voordat we buiten staan, Lars en ik. We gaan op pad, of ik nu wil of niet.