| Nijlpaard |
De terugkeer van de spoken. Zo heette de Nexus-lezing die ik gisteren meemaakte in de aula van de Universiteit van Tilburg. Een van de inspirerende sprekers was Nobelprijswinnaar Mario Vargas Llosa. Ik voelde me uitverkoren, gisteren tussen 700 intellectuelen in Tilburg die zich bogen over het vraagstuk wat we doen met spoken en schrikbeelden uit het verleden zoals populisme, nationalisme en een politiek van de zondebok zoals Geert Wilders voert. Onder leiding van Rob Riemen en Wim Brands gingen sprekers, filosofen, wetenschappers en schrijvers zoals Vargas Llosa, Frits Bolkenstein, Britta Böhler, Paul Frissen en Fania Oz-Salzberger met elkaar in discussie.Monsters In zijn Nexus-lezing 'De terugkeer van de monsters' vertelde Vargas Llosa allereerst op erudiete wijze over de monsters van deze tijd. De zelfmoordterroristen, die haat zaaien in het publieke domein en die niet met militairisme zijn te stoppen. De vrijheden van de bevolking die langzaam worden ingeperkt omdat soms ook media en overheid worden geïntimideerd door terrorisme. Wat kunnen we doen? Je mobiliseren. Geen concessies doen aan menselijkheid, zo riep de schrijver op. Werken aan een samenleving die uitstijgt boven barbarij. Moeder en kind De schrijver kwam met een mooi en waargebeurd verhaal over een baby-nijlpaard, dat in 2004 door een Tsunami in Kenia werd losgerukt van zijn moeder. Hij strandde in Mombassa. Als wees werd Owen, want zo heette het 300 kilo wegende dier, opgevangen door verzorgers in een reservaat. Hij vond daar een adoptiemoeder. Geen nijlpaard, maar een reuzenschildpad van honderd jaar oud. 'Moeder' en kind werden onafscheidelijk, sliepen samen, aten en dronken samen. Ze konden prima samenleven, ook al waren ze zo verschillend. Het idee dat mensen superieur zijn aan dieren omdat ze kunnen nadenken, wordt door dit voorbeeld onderuit gehaald, zo stelt Vargas Llosa. De mens kan nog heel wat leren op het gebied van tolerantie en liefde, als hij kijkt naar het verhaal van het nijlpaard en de schilpad. Dieren maken elkaar alleen af als hier noodzaak toe is, mensen doden elkaar uit fanatisme, frustratie of intolerantie.  In cordial Natuurlijk heb ik na afloop een boek gekocht van Vargas Llosa, 'Het ongrijpbare meisje'. Ik heb het ook door hem laten signeren. Eerlijk gezegd kan ik zijn handschrift voorin niet goed ontcijferen, of zou het een intellectueel doordenkertje zijn? In cordial.. en dan staat er nog iets. Maar never mind, het is iets om over te peinzen terwijl ik naar het stormachtige weer buiten kijk. Het geeft me een herinnering aan deze rijke, bijzondere middag die ik als oproep beschouw om te blijven vechten voor kunst, voor zuiverheid, voor tolerantie.   |
 29 maart 2012
|
 06 februari 2012
|
 01 februari 2012
|
 23 oktober 2011
|
Reacties
Het maakt hem aaibaar een mooie eigenschap voor een Nobelprijswinna ar. (ook ik ben de gelukkige bezitter van een gesigneerd boek van hem …)
Zijn zorgen om de democratie? Ik weet hoe het is tijdens een dictatuur. Dan moet je je echt zorgen maken, zegt hij.
Graag zou ik die situatie voor willen zijn.
Wat mij verder opviel was dat Bolkestein als panellid geen goed woord over voor de aanval van Riemen op Wilders. Hij beschrijft hem als een fascist zoals in de jaren twintig. Daar is de Bolk het dus niet mee eens. Ik had het liever gezien dat zij elkaar juist steunen in hun verbale strijd tegen het PVV gedachtegoed.
Maar goed vrijheid heeft vele aanhangers met vele verschillende meningen. Geen oplossing gevonden dus op het Nexus congres. Wordt vervolgd…