Oppas

Ik ben aan het oppassen. Nouja oppassen, de bloedjes liggen in bed, ik heb geen kind gezien. Ik spring even in en duik voor een paar uurtjes in het leven van mijn vrienden. funda2

Op de laptop van vriendin, met haar muziek op, (momenteel een zoet R&B nummer, iets met 'You took my soul for a while') zit ik in de huiskamer van vriend en vriendin deze blog te schrijven. Naast me op het bureau ligt de belastingaangifte van vriendin, en de bank ligt bezaaid met kinderspeelgoed en prentenboeken. Gek dat je eigenlijk nooit echt kan voelen hoe een leven van iemand anders is. Je kan er een paar uur in zitten, zoals ik nu, maar hoe het voelt om in dit huis te wonen, met deze meubels, deze foto's aan de muur en deze was in de wasmand, daar kom je toch niet echt achter.

Ook bij mijn buren kom ik tegenwoordig dagelijks over de vloer. Ze zijn op vakantie en ik zorg een paar weken voor hun planten en post. Als ik de deur van hun appartement opendoe voel ik me toch een beetje ongemakkelijk, alsof ik illegaal in hun leven binnendring. Weliswaar leg ik alleen braaf de post op het kastje en bewater ik de planten, maar mijn fantasie kan ik niet stoppen. Hoe zouden de buren hier leven? Wie zit waar op welke stoel? Wat lezen ze? Wat drinken ze? En zou het altijd zo netjes zijn hier, of is dat alleen omdat ze op vakantie zijn?

Aaf Brandt Corstius bekende laatst in haar column in de Volkskrant dat ze Funda-verslaafd is: elke dag gluurt ze op Internet in de huiskamers van wildvreemden, om een vreemd soort nieuwsgierigheid te bevredigen. Fascinerend vond ik ook het verhaal over een kunstenares die altijd huizen van anderen schoonmaakte, en besloot de interieurs met haarzelf erin te gaan fotograferen. Ik kan me dat goed voorstellen. Je betreedt als huizenoppasser of schoonmaakster overdag een verstilde wereld die veel zegt over de personen die erin leven. Zo'n leeg huis ademt nog helemaal de sfeer en energie van de mensen die tijdelijk de deur uit zijn, en daar maak jij dan even - heel intiem - deel van uit.

Die kinderen zijn zoet! Een eitje, dat oppassen. Maar volgens mij komen mijn vrienden zo thuis van hun afspraak. Ik ga denk ik maar snel zappend voor de tv zitten met een zak chips, toch het gedrag wat van een oppas wordt verwacht. En daarna is het tijd om weer terug in mijn eigen leven te stappen, wat bij vlagen ook zeer boeiend is.