Het was wel makkelijk scoren natuurlijk, voor regisseur en Tweede Kamerlid voor de PvdA John Leerdam. Hij produceerde het toneelstuk Claus!, waarin hij samenwerkte met politici, bekende Nederlanders en acteurs. Het was een ode aan de in 2002 overleden echtgenoot van de Koningin. Het was meer een theatrale reading dan een voorstelling, lees ik in de krant, de tekst werd opgelezen van papier. Het script is geschreven door een heel team, op basis van authentieke bronnen.

Dit is al het vijfde toneelstuk dat John Leerdam op deze manier maakte over een politiek thema. Eerder stelde hij een stuk samen over Den Uyl, over Mandela en over de Molukse acties. Ik ben niet alleen jaloers op de huilende koningin in zijn zaal, maar ook op zijn netwerk. Wie krijgt het voor elkaar om èn Jörgen Raymann, èn Job Cohen, èn minister Bert Koenders èn Gerda Havertong, plus Maartje van Weegen en Philip Freriks te casten voor één stuk?

Waar ik niet jaloers op ben is de kwaliteit van het stuk. Dat is in deze constructie maar afwachten, want veel tijd om te repeteren hebben de gelegenheidsacteurs niet. Het is ook niet echt theater te noemen, meer een lezing die plaatsvindt in een theater. En die ook maar één keer kan worden opgevoerd, vaker krijg je al die mensen niet bij elkaar. Maar toch, petje af voor deze doordouwer John Leerdam, die het toch maar voor elkaar krijgt om gevoelige thema's onder veel belangstelling op een podium te krijgen.

Volgend jaar is er geen toneelstuk van John Leerdam want de organisatie werkt dan aan een ‘professionaliseringsslag'. Met een vette Koninklijke subsidie in hun achterzak, is mijn verwachting. En ja, ook dáár ben ik jaloers op.