De hemel

We hebben vrijdag de voorstelling Gegijzeld gespeeld in de theaterhemel: Theater Walhalla in Rotterdam. Dit zit hem niet alleen in het bijzondere gebouw met Art-Deco details. Of in de kunstig gedecoreerde kleedkamer, die tot in de kleinste details prachtig is. Het is vooral de liefde voor theater die er van de muren druipt. Het multitalent Harry-Jan Bus is samen met zijn vrouw eigenaar van Walhalla. Daarnaast is hij theaterproducent van het Groot Niet Te Vermijden Showorkest, cabaretier in trio The Tunes (zeer populair in de regio) en presentator en dagvoorzitter. In de woonwijk Katendrecht (De Kaat voor Rotterdammers) heeft het echtpaar een prachtig vlakkevloertheater gerealiseerd voor 80 stoelen.

Theater Walhalla voelt alsof het altijd al heeft bestaan. Toch is het pas open sinds 21 september 2009, ruim een jaar dus. Wel zat in dit pand ooit eerder een theater, en wel in oorlogstijd. In 1941 en 1942 bloeide het theatertje maar helaas gooiden de Duitsers roet in het eten: tijdens het optreden van een befaamd jazztrompettist (wiens naam ik helaas ben vergeten) sloten ze de tent. Jazz, negers en vertier in oorlogstijd, dat kon natuurlijk niet. Daarna werd Walhalla onder andere hoerenkast en café.

Nu leeft en bruist het in Walhalla, niet in de laatste plaats door de mensen die het theater liefdevol runnen, alsof het hun eigen huiskamer is. Artiesten worden in de watten gelegd, zodat ze op het podium de beste prestatie kunnen neerzetten. Nou, dat was te merken. Het werd een legendarische avond, met na de knallende voorstelling een bijzonder nagesprek met Tom Polnaija (ex-kaper) en Geert Kruit (ex-gegijzelde in de school te Bovensmilde).

"Dit is een droom", verzuchtte ik tegen Harry-Jan Bus toen we na afloop een biertje dronken. Publiek van allerlei pluimage, de heren van het nagesprek en de spelers stonden overal met elkaar te praten. Op het podium (een aparte foyer is er niet) op de tribune, bij de bar. De kleurige lampjes maakten er een tijdloos tafereel van, even wist ik niet meer of ik nou in een achterbuurt in Rotterdam stond of in een hippe buitenwijk van New York. De directeur knikte, met Theater Walhalla is een droom uitgekomen. Onder artiesten zingt het zich inmiddels snel rond hoe goed het toeven is in Walhalla, er spelen nu al 220 voorstellingen per jaar. Over een paar jaar komt er een groter Theater Walhalla in een van de havenloodsen in de buurt. Maar er gaan steeds meer stemmen op om het huidige Walhalla te behouden als try-out podium. Ik ben de eerste die de petitie tekent!

Toen muzikant Ruloff Manuputty tijdens de nazit achter de piano plaatsnam om er op los te improviseren, was het plaatje compleet. "Dit was mijn ideaalbeeld toen we aan dit project begonnen", vertelde Harry-Jan Bus. "Dat je na de voorstelling allemaal blijft hangen en dat er dan iemand spontaan gaat pianospelen."