Geen reet

Als je samen met je voorstelling door het bloederige geboortekanaal bent gegaan en het levenslicht ziet, is het fijn om je te omringen met mensen die je verwelkomen. Mensen die met wijdopen armen om de wieg staan: wat een mooie baby!

Maar die baby krijgt ook kritische opmerkingen. Zijn neus zit scheef, zijn oogjes zijn wel heel erg dichtgeplakt en is dat een pukkeltje bij zijn oor? Het hoort bij theater dat er altijd honderden meningen over bestaan. De een vind dit, de ander dat. Door recensenten wordt dit nog eens uitvergroot en bovendien prominent in de krant gezet.

Het fijne daaraan is dat theater leeft en ademt en een plek middenin de samenleving kan innemen. Als theatermaker ben je erin getraind (als het goed is) om hier mee om te gaan. Je kunt alles geduldig aanhoren, haalt er uit wat je wilt en bespreekt na de try-outs met je regisseur en medespelers waar je je wel, en niet iets van aantrekt.

Niet dat dit altijd makkelijk is. Toen een vriend zich na de try-outs oprecht afvroeg waarom de scène met de piepers er uit was gehaald in de nieuwe versie van Gegijzeld, schoot ik even uit mijn professionele rol. "Dat gaat je geen reet aan", bitste ik. Hmm. Het biertje sloeg ineens dood in mijn glas. De vriend keek me verbaasd aan en trok één van zijn wenkbrauwen omhoog. Nee, het lukt nog niet altijd, dat weloverwogen omgaan met reacties van anderen op onze creatie. Of dit me ooit gaat lukken? Dat gaat je nou geen reet aan.