Geboortekanaal

Morgen beginnen de try-outs van de nieuwe versie van Gegijzeld. Het is gek dat mijn leven zich op dit moment vernauwt tot de voorstelling, de voorstelling en de voorstelling.
gegijzeld_2_klein_formaat

Of ik nog leefde, sms'te mijn vriendin Eva net. Zij kent haar pappenheimers. Want de dag voor de geboorte van een nieuwe voorstelling zit je vast. In een bloederig geboortekanaal. Niets lijkt belangrijk, alleen Gegijzeld. De nieuwe liedjes, de teksten die ik nog moet oefenen, hoe ik bij stem ben, wat het publiek er van zal vinden.

VOOR de voorstelling kun je niet veel meer doen dan: al mompelend over de Albert Cuyp slenteren om stof te zoeken voor in de voorstelling. Repeteren. Gebakken eitje eten. Geruststellend sms-en met medespelers over hoe mooi het gaat worden. Koffie drinken en script doornemen. Zangles volgen en in de voetsporen van Christina Aguilera treden (proberen althans). Posters plakken om mensen uit hun leunstoel te krijgen. Telefoneren met het impressariaat. Me zorgen maken. Wakker liggen van productionele details, zoals: waar haal ik zo snel drie barkrukken vandaan?

Aargh. Ja ik leef nog. Maar NA de voorstellingen in Amsterdam (7 & 8 oktober) en Rotterdam (9 oktober) ziet de wereld er weer héél anders uit. Dan proost ik hopelijk op de geboorte van een mooie en gezonde baby. En kan ik me ook weer bezig houden met ANDERE dingen dan Gegijzeld, revisited.

(Pling! Krijg ik net een sms-je binnen van mijn geliefde medespeelster Jeannie Charlene: 'Hello baby. Pijnig jezelf niet vandaag: go with the flow and let yourself go... zongen the beastie boys ons toe! Love! Wat een timing, hoe weet zij dit? Voel me toch ineens een stuk beter.