| One and other |
Ik heb me aangemeld voor het kunstproject one and other. Als ik word uitgekozen mag ik een uur lang op Trafalgar Square in Londen op een hoge pilaar staan. Wat ik daar ga doen? Ik denk in vogelpak vliegles nemen. Er was al een man in dinosauruspak, die symbolisch miniatuurgebouwen aan stukken scheurde, en pingpongde met een bal aan een touwtje. Er waren engelen, jonkvrouwen, minstreels, maar ook gewoon een vioolspelende jongen en een huisvrouw die een uur lang over de pilaar danste. Op het moment staat er een wit geschminkte mime-speelster op de sokkel van vier meter hoog, die communiceert door met haar hoofd te bewegen. Dat is live te volgen op de site van het kunstproject, bedacht door beeldhouwer Antony Gormley. De kunstenaar wil met het project deze lege vierde sokkel op Trafalgar Square door Britten uit het hele land laten gebruiken zoals ze zelf willen. Normaal gesproken staan er alleen koningen en generaals op een voetstuk, nu krijgen ‘gewone' mensen de mogelijkheid om met zijn allen een beeld van de mensheid anno 2009 te scheppen. Elk uur van de dag, 24 uur lang gedurende 100 dagen is het kunstwerk actief en staat er iemand anders op de sokkel. Ook als het regent, of stormt. Regel is dat je alleen mee naar boven mag nemen wat je zelf kunt dragen, en verder alles is geoorloofd (mits het binnen de Britse wet valt). Inspirerend genoeg om mee te doen aan dit ‘levende monument', lijkt me, dat nog tot en met oktober op Trafalgar Square staat. Eigenlijk is het alleen voor Britten, maar ik waag een gokje. Toen ik deze maand in Londen was, stond er een meisje met overgewicht te bellen op de pilaar. Gewoon te bellen, met haar vriendinnen, zo van: hier sta ik!! Dat vond ik toch wel het dieptepunt. Hoewel, ze gooide wel af en toe envelopjes met inhoud naar beneden. Ik heb er één opgeraapt, en er zat een briefje in met geheimzinnige zinnetjes in het Welsh ofzoiets, vertaald in het Engels. Oh, hoe diepzinnig: ‘History is now', en ‘True grief is the basis for true contentment'. Bij het briefje zat ook een lolly in geel stippeltjespapier, een blauwgroene knoop en een gestreept zuurtje. Ik zie dat de mime-dame in Londen er onder aan de voet van de pilaar nog meer meisjes bij heeft gehaald. Het is een hele straattheater-act, het werkelijke spektakel speelt zich naast de sokkel af. Slim gedaan. Het blijkt een performancegroep te zijn die speciaal voor dit uur een voorstelling heeft gemaakt. Getiteld: `Please Do Not Feed the Ladies!' Oh, en wat zal ik gaan doen op die pilaar? Gehaktballen draaien? Als ik tenminste één van de 2400 gelukkigen ben die nog een plaats kan bemachtigen. Er zijn al 29260 aanmeldingen... |
 29 maart 2012
|
 06 februari 2012
|
 01 februari 2012
|
 23 oktober 2011
|
Reacties