Billy Elliot

Een absolute must voor liefhebbers van musical en muziektheater: Billy Elliot!! De musical speelt in Londen, Sydney en New York en heeft dit jaar maar liefst tien Tony-awards gewonnen, onder meer voor 'best musical'. Zelfs de meest stoere toeschouwer houdt het niet droog.

Het regent in Londen, op het moment dat honderden theaterliefhebbers toestromen naar het karakteristieke Victoria Palace Theatre op de West End. Maar dat mag de pret niet drukken, Londenaren zijn voorbereid met regenkapjes en paraplu's en houden hun tickets stevig in de hand. Ze komen af op de laaiende recensies van de show, die in Londen nu al voor het vierde jaar draait. Onder regie van Stephen Daldry.

De musical begint met een blond jongetje van vier of vijf jaar dat uit de zaal het podium opklimt. Hij gaat zitten op de grond met zijn rug naar het publiek toe, en kijkt naar oude journaalbeelden over de mijnstakingen in Engeland tijdens het Thatcher-tijdperk. Daarna ontvouwt zich, tegen de achtergrond van gefrustreerde arbeiders die strijden voor hun rechten, het bekende verhaal van Billy Elliot. Het zoontje van een mijnwerker-in-staking moet op boksen, maar wil het liefst dansen.

Het contrast tussen de rauwe arbeiderswereld en de fijnbesnaarde balletjongen die zijn droom wil verwezenlijken is op zich al prachtig. Maar hier, live gezongen, getapt, gedanst en gespeeld in het Victoria Palace Theatre, met bovendien een groot live-orkest, wint het verhaal nog meer aan kracht.

Billy Elliot (de 12-jarige Tom Holland) danst en zingt formidabel en ook de andere kinderen in de cast spelen fantastisch. Net als de overige acteurs. Het is snotteren geblazen als de overleden moeder van Billy een lied zingt (componist is dan ook niet de minste: Elton John, en teksten zijn van Lee Hall). De link naar vandaag de dag is handig verweven in het stuk door het kleine jongetje, dat hier en daar opduikt in het ensemble.

Ook het nummer voor de pauze is bloedstollend, als Billy woest is omdat hij van zijn vader niet naar de auditie voor de balletschool mag. Hij begint met tappen op zijn kamertje, en danst als een bezetende door, letterlijk tegen de klippen op als hij op straat terecht komt in de rellen. Hij kan alleen zijn tapschoenen in de strijd gooien tegenover de rij onverbiddelijke ME-ers met plastic afweerschermen. Het doet denken aan het beeld van de demonstrant met tas die tegenover een tank staat, op het Plein van de hemelse vrede in China.

Na afloop volgt, buiten in de inmiddels droge straten van Londen, misschien wel het meest ontroerende moment van de avond. Het jongste acteurtje van vier of vijf jaar die de show opende, staat met een volle rugzak om te wachten voor de artiesteningang. Dan komt zijn opa hem halen. Hand in hand lopen ze samen het zebrapad over, de Londense nacht in.