En ik ruik echte geuren. De heg van tijm (een struik die zo groot gegroeid is dat je heel Amsterdam er mee van geurig kruid kunt voorzien.) De zoete geur van lavendel. Rozemarijn, die nog lekkerder ruikt als je hem tussen je vingers fijnwrijft. Marjolein, saffraan, allemaal geuren die voor het grijpen liggen. Basilicum, zo vers te plukken uit de moestuin. (En ja, hij was lekker door de Orzo!)

Mijn zintuigen jubelen hier in Toscane. Niet van telefoons die afgaan, of piepjes van binnenkomende berichten op mijn computer. Niet van langsrazende auto's, of het moet de trekker zijn van de wijnboer verderop. Nee, het gejubel wordt veroorzaakt door echte geluiden, zoals geluiden bedoeld zijn. Door het omslaan van een pagina van een dik boek. En door ter zake doende vragen zoals: "ga je mee zwemmen?", of: "nog een wijntje?"