Borsten

Vanaf nu kijk ik nooit meer hetzelfde naar borsten. Voorheen keek ik naar borsten als naar wel meer lichaamsdelen, zoals naar knieën of benen. Natuurlijk, borsten zijn een stuk erotischer dan ellebogen, oorlellen of adamsappels, (of wenkbrauwen). Vindt mijn vriend. Maar nooit zag ik borsten in Historisch Perspectief. Vanaf vandaag dus wél.
borsten

Deze ochtend interviewde ik de conservator Kostuum van het Rijksmuseum, die zelf overigens goed bedeeld was qua balconette. Zij liet me plaatjes zien van schilderijen vanaf de zestiende eeuw, en toonde me hoe men door de eeuwen heen aankeek tegen tieten. (Nee, dat woord is het gewoon niet.) En wat blijkt: in al die eeuwen is er niets maar dan ook niets veranderd. Het ideaalbeeld is en was rond, ongeveer een mannenhand vol per borst, en fier rechtopstaand. Hangende borsten zijn nooit in geweest, en zware borsten pas sinds een aantal jaren. Wel mochten de heupen in voorgaande eeuwen een stuk breder zijn, want kinderen baren was toen nog in.

Kneedbaar als was

Waar vrouwen zich in 2007 door de plastisch chirurg borstvergrotingen laten aanmeten, losten ze vroeger hun ‘figuurcorrectie’ op met corsetten. Vanaf een jaar of vier werden meisjes in keurslijfjes gehesen, liefst zo strak mogelijk. Het lichaam werd gezien als een soort kneedbaar omhulsel van was. En als je maar vroeg genoeg begint met jezelf insnoeren, ga je er vanzelf aan wennen. Deze corsetten komen vast weer terug in het modebeeld, want alles is één grote organische cyclus als het gaat om ideaalbeelden van lichamen, zo heb ik geleerd vanochtend. Niets nieuws onder de zon.

Mijn Borsten

Wel nieuw voor mij: de conservator Kostuum van het Rijksmuseum (toch niet de minste) wees op Mijn Borsten toen ze het huidige ideaalbeeld wilde omschrijven. “Zoiets als die van jou”, zei ze. Ik fietste dansend naar huis na het interview. Ik heb haar maar niet verteld dat mijn voorgevormde cups wel gaan knellen, na een lange dag ‘draagcomfort’.