Hollands

Ik voel me erg Hollands, de afgelopen dagen. Ik leef mee met de koningin en haar dierbaren, eet Hollandse asperges (jawel), zie de nieuwe film van Alex van Warmerdam en schiet vol bij de dodenherdenking. Hollandse vlag

Geen ander had zo mooi over het drama op Koninginnedag kunnen schrijven als Martin Bril. Vooral over de teleurstelling bij de Nederlanders dat het feest - hun feest - hen was ontnomen. Er zat niets anders op, vlag binnen halen, oranjegebakje in de GFT bak kieperen en over tot de orde van de dag.

Ik ben ook benieuwd naar hoe Bril de ingehouden emoties van koningin Beatrix zou beschrijven. Haar neerhangende mondhoeken, de verandering van rood naar een stemmig zwart pakje, haar kwetsbaarheid. En hoe ze tijdens het bevrijdingsconcert op de Amstel lekker ingepakt in een warm wolletje toekijkt, tussen al die Belangrijke Mannen in. Ze heeft nog net geen slofjes aan haar voeten. Zelf was ik bang dat ze er in zou blijven toen ze tijdens de dodenherdenking op de Dam een groot applaus kreeg van de menigte. Zo alleen, zag ze er toen uit.

Ook Maxima's gezicht zou Bril mooi kunnen omschrijven, stof genoeg. Er was wat veranderd in haar onbevangenheid toen ze naar het monument op de Dam liep. En ze waakte o ver de koningin, meer nog dan Willem Alexander. Maxima kan multitasken, als moeder van drie dochtertjes. Zodra haar schoonmoeder ook maar een kik zou geven zou ze haar terzijde staan met witte kanten zakdoeken, een spiegeltje tegen uitgelopen make-up en een arm om haar heen. Hier mag dat nog, een arm om de koningin heen slaan. Mooi, die Maxima.

Holland! Vanochtend zag ik rood-wit-blauwe vlaggetjes op de trams in Amsterdam. Knappe gek uit Apeldoorn die dit volkje er onder krijgt, hoor ik Martin Bril denken.