Maar stel nou dat het niet Lama Tijl was, maar een echte clown! Eentje uit roeping, die elke morgen zijn pruik opzet, zijn pak aandoet en door de stad gaat lopen. Om mensen even stil te laten staan, om glimlachjes te ontlokken aan haastige forenzen die naar hun werk snellen. En om ballonnen uit te delen aan kinderen die naar de crèche moeten, maar niet willen. Best een goed idee. Clowns komen uit een andere wereld, daar waar heel veel tijd en aandacht is. Dat contrasteert zo lekker in de ochtendspits.

Zelf bedacht ik een keer om gekleed als man de straat op te gaan. Met snor en bakkebaarden de tram in, gewoon om te zien hoe dat is. Met een paar sokken in mijn broek bij wijze van geslachtsdeel, zoiets. Maar praktisch gezien leek het me toch moeilijk uitvoerbaar. Ik heb geen schminkdame bij me die de laatste restjes vrouwelijkheid weg kan poetsen, en dan wordt het al snel een soort carnaval. Ik wil het dan wel echt, dat voorbijgangers me ook nietsvermoedend de weg kunnen vragen en ik met lage basstem antwoord: "Zal ik u eens even helpen, mevrouwtje? "

Het stoplicht stond op groen. Toen ik voorbij clowntje Tijl fietste, stak ik even mijn duim naar hem op. Hij voelde zich betrapt. Cool stak hij zijn hand de lucht in, alsof hij een stoere rapper was met gouden kettingen en een neptand. Hij viel even uit zijn rol. Want of hij het nou wilde of niet, vanochtend was hij een clown. Bij het stoplicht.