| Stadsarchief |
Het in 2007 heropende Stadsarchief aan de Vijzelgracht in Amsterdam is een fascinerende plek. Wat zijn al die mensen aan het uitpluizen in de duizenden meters archief?
Een Japanner naast me met een fototoestel maakt foto na foto van een boek met historische afbeeldingen van de Amsterdamse grachten. Hij spreekt alleen Japans, en een paar woorden Engels. Typisch een geval van een architectuur-student, denk ik. Of hij is al architect en heeft nu een belangrijke opdracht die hij heel goed wil onderbouwen met historisch materiaal. Een archivaris in de klassieke zin van het woord - bril op de neus, streepjesoverhemd en een ietwat stoffige uitstraling - staat hem bij. Even verderop worstelt een studente met een grote bos krullen en een glimmende laptop een lijst met termen door voor haar scriptie. Ze zit voorovergebogen aan de glimmende witte tafel. Eigenlijk zou ze liever buiten op een terrasje zitten, gezien haar outfit. Maar ze moet aan de slag. Als haar mobieltje afgaat neemt ze opgelucht op en loopt ze naar de centrale hal, waar het geluid vervliegt in de hoge ruimte. En waar een cafeetje is met lekkere taarten. Een dame met een koordje aan haar bril vertelt op luide toon dat ze zoekt naar een historische foto van haar bovenwoning aan de Ceintuurbaan. Om cadeau te doen aan haar man. Ze krijgt hulp van een jonge documentalist, die service hoog in het vaandel heeft staan. Tenminste, dat heeft hij op een training geleerd. Liever duikt hij zelf de historie van de stad in. En dan zijn er de echte onderzoekers, die zich verkneukelen om authentieke documenten die nog net op microfiche gered zijn. Zij gedijen goed in de stilte die hier overwegend heerst. Ze werken geconcentreerd, misschien wel jarenlang aan een onderzoek. Het heeft wel wat om je zo te kunnen verdiepen in een onderwerp, veilig weggeborgen in de prachtige studiezaal met designlampen en donkerbruin parket. En ik? Ik zit te fantaseren over alles wat hier verborgen ligt, in de Schatkamer van Amsterdam. Ik voel dat ik deel uit maak van de geschiedenis. En ik doe iets geheims, maar daar kan ik uiteraard nog niets over vertellen. |