Herengracht

Zie mij hier zitten, op stand in een herenhuis aan de Herengracht in Amsterdam. In een kantoorruimte van bijna vier meter hoog, met glas-in-loodramen. En met uitzicht op de mooiste binnentuin van de stad. zus en bloesem

Oké, ‘mijn kantoor’ klopt niet helemaal, het is een werkplek waar ik tijdelijk gebruik van mag maken. Voor hoe lang het duurt waan ik me grachtengordelbewoner, met alle privileges die daarbij horen. Zoals bewonderende blikken van voorbij slenterende toeristen, die mij de trap voor het huis af zien dalen. En zoals de prachtig bloeiende tulpenboom in de achtertuin van de onderburen, de zoete geuren drijven zo naar binnen door het openstaande raam.

Schrijven lukt me hier prima, in dit statige achterhuis, maar wegdromen nog beter. Als theatermaker zie ik meteen de intiemste huiskamervoorstellingen voor me, hier in het Herengracht-kantoor met de prachtig afgesleten parketvloer. Iets met nostalgische kaarsenstandaards, live-muziek, bijzondere acts en geïmproviseerd opgehangen theaterdoeken. Maar ik geloof dat dit niet helemaal de bedoeling is van mijn medekantoorgenoten, twee hard werkende topfotografen.

Een andere dagdroom van mij betreft de verwaarloosde tuin van de rechteronderburen. Zij bezitten op deze A1-lokatie een langgerekt stukje grond van een meter of negen, drie meter breed. Maar wat doen ze ermee? Niets! Het geheel is overwoekerd met donkergroene klimop, er staan wat oude tafeltjes en bloempotten in, en dat is het. Verder zit er nooit iemand, laat staan dat een naar natuur snakkende stadsbewoner hier de kans krijgt eens lekker in de aarde te wroeten, radijsjes te verbouwen of haar regenbooghangmat in op te hangen.

Misschien moet ik een briefje ophangen bij de buren met de tekst:

‘Uw tuin
wordt mooier
met mij’

En dan met mijn telefoonnummer eronder. Niet dat ik direct voor me zie hoe ik dit aan moet pakken, die verwaarloosde tuin omtoveren tot een paradijsje, maar goed. Misschien met behulp van een tuinprogramma? Dat gaat altijd lekker snel, met zo’n hele ploeg snorremansen die de handen uit de mouwen steken. De metamorfose heeft in ieder geval te maken met snoeien, spitten en zwoegen. En daarna met planten, zaaien en onkruid wieden. En het gaat om het proces hè, niet om het resultaat. Ach, daar heb ik toch helemaal geen tijd voor, zo’n proces. Maar mijn handen jeuken wel.