| Bril |
Altijd komt hij wel even kijken, de man die stukjes schrijft in de krant. Te fiets of te voet. Hij durft haast niet naar binnen te loeren. Maar ik houd de gordijnen altijd speciaal voor hem open. Ik ben artiest, altijd geweest. En een artiest wil publiek, zo simpel is dat.
Hij weet niet dat ik zijn stukjes lees. Columns over mij, in de rechterkolom van het tweede katern. Soms een tijd niet, dan weer een paar dagen achter elkaar. Alles in mijn kamer heeft hij beschreven. De leunstoel voor de tv, midden in de ruimte. De televisie die wel aanstaat maar waar ik nauwelijks naar kijk. Meestal zit ik voor de tv te dommelen. Vooral als hij de hond uitlaat en naar binnen gluurt. Kin op de borst -weinig elegant- maar dat doen oude mensen zoals ik.Soms verander ik iets in mijn huis, puur om hem te verrassen. Leg ik naast het blik Haagsche hopjes een rol King pepermunt. Of maak ik een deel van de puzzel achter in de krant, en dan leg ik die opengeslagen op tafel. Het is mooi dat je elkaar wederzijds kunt inspireren. Ik ben benieuwd wanneer hij door krijgt dat ik balletdanser was, een groot deel van mijn leven. Soms geef ik een hint, laat ik foto's slingeren, maar hij heeft het nog niet opgepakt. Nu is hij ziek. Hij loopt veel minder vaak langs mijn raam, en hij wordt steeds kaler. Ik denk dat hij daarom nu zo weinig over me schrijft. Die hond van hem lijkt wel steeds fitter te worden, alsof die de boel in evenwicht moet houden. De dagen duren langer nu hij geen deel meer uit maakt van mijn routine. Een vervanger schrijft nu een column op die plek, zag ik. Maar hoe moet ik nu dood gaan zonder hem? Zonder dat hij optekent hoe ze mijn kamer leeghalen? En twee dagen later alweer de muren aan het witten zijn voor de volgende bewoner? Wat als hij eerder doodgaat dan ik? Dat lijkt me onverdraaglijk. Wie beschrijft dan zijn laatste ademtocht? Hijzelf misschien, als hij dan nog een pen kan vasthouden. Ik heb wel eens overwogen om iets geks te doen als hij langskwam, me ineens te verkleden in een kostuum van vroeger, bijvoorbeeld. Maar toch wil ik het evenwicht niet verstoren. Die balans van: columnist van succesvol ochtendblad beschrijft leven van eenzame, oude man. |